Nog meer drama in de regiojournalistiek

Mijn vorige bericht over de werkomstandigheden van een groot deel van de regiojournalisten heeft hier en daar wat stof doen opwaaien. Veel van die reacties lopen langs voorspelbare paden. Beroepsjournalisten die in de regio hard en degelijk werk verrichten, voelen zich vaak geschoffeerd, omdat ze vinden dat ik iedereen over dezelfde kam scheer. Veel mensen met een verleden in de regiojournalistiek vinden het verhaal dan weer heel herkenbaar en komen met extra voorbeelden van “misstanden in de regio”.
Nog even voor de duidelijkheid: ik viseer niet de regiojournalisten in het algemeen. Ik weet dat er collega’s zijn die uitstekend werk verrichten. Wel klaag ik hun arbeidsomstandigheden aan, vooral voor die journalisten die werken voor de regionale pagina’s van landelijke kranten (waarbij het land hier gelijk staat aan Vlaanderen, want Belgische kranten zijn er niet).
Mijn punt is dat die omstandigheden ervoor zorgen dat veel getalenteerde journalisten er de brui aan geven en anderen noodgedwongen meegaan in de neerwaartse spiraal van “kwantiteit boven kwaliteit”. En daarnaast is er helaas ook een niet onbelangrijk deel dat het niet te nauw neemt met de regels van de deontologie en de basisprincipes van de journalistiek, moedwillig of uit onwetendheid, terwijl uitgevers en hoofdredacties een oogje dichtknijpen. Het is toch maar de regio, daar lag vroeger in Brussel en tegenwoordig in Antwerpen toch niemand wakker van.

Opvallend aan veel reacties was dat ik onmiddellijk zelf een paar voorbeelden kan bedenken uit de praktijk. Het moet zijn dat het dus niet gaat om alleenstaande gevallen. Hier een paar van die voorbeelden, onder de noemer “meer drama”.

Schrijvende politici

schrijvendepoliticiIk heb het zelf ook meegemaakt. Op de internetpagina van de krant waar ik voor schreef stond plots een verslag (meer een slecht schoolopstel, maar soit) van een debat over armoede, gepost door een collega. Navraag bij betrokkenen leerde dat de verslaggever niet ter plaatse was geweest, maar gevraagd had aan de moderator van het debat, een politicus, om een verslag te maken. De moderator zelf werd daarin uitvoerig geciteerd. Navraag bij mijn collega leerde dat hij geen probleem zag in deze vorm van ‘journalistiek’. Via de regiochef legde ik deze praktijk voor aan de hoofdredactie van de krant, maar daar kwam nooit reactie op. Het moet zijn dat de hoofdredactie, nog steeds in charge overigens, er geen graten in ziet dat journalisten hun stukken laten schrijven door politici. Het stuk staat nog altijd op de website.

armoededebat

Onervaren eindredacteurs

onervareneindredactieEerlijk: ik heb in de 15 maanden dat ik verslag uitbracht over mijn regio best geluk gehad met mijn eindredacteurs, bekwame mannen en vrouwen die hun best deden om zo goed als het kon, evenwichtige en lezenswaardige pagina’s samen te stellen. Maar steeds vaker kreeg je ook invallers aan de lijn, pas afgestudeerd, zonder enige vorm van ervaring. Ik heb niets tegen nieuwe mensen in de journalistiek, integendeel, en iedereen moet de kans krijgen om ‘on the job’ het vak te leren. Maar dan het liefst onder bekwame begeleiding, en niet meteen op een belangrijke post als eindredactie. Van een eindredacteur verwacht je enige ervaring, inzicht, maturiteit, begeleiding. Bovendien had ik de indruk dat de algemene kennis steeds minder werd. Zo moest ik ooit aan een eindredacteur het verschil uitleggen tussen het college van burgemeester en schepenen en de gemeenteraad. Niet iedereen kan alles weten, maar die kennis lijkt me toch essentieel als je regiopagina’s samenstelt.

Favoritisme en tipvergoedingen

Wie iets te kritisch over het beleid schrijft, wordt soms weggehouden van het nieuws, reageerden enkele (ex)-reporters en ook politici (die hiermee uiteraard andere politici bedoelen, zelf zouden ze zoiets nooit durven doen). Een beetje reporter weet dat doorgaans te omzeilen, maar soms wordt het werken je haast onmogelijk gemaakt. Omdat je koudweg wordt voorgelogen.
Wat volgt is zo ongeveer het strafste wat ik in mijn carrière van een kwarteeuw journalistiek mee maakte. Op een maandagmiddag informeerde ik ooit bij twee schepenen van de stad Kortrijk naar een beslissing omtrent het schrappen van de plannen voor de aanleg van de N328, die de verbinding zou moeten vormen tussen de kleine ring ter hoogte van de Euroshop en de R8 in Heule. Ik informeerde naar aanleiding van de agenda van het college, die (bijna) iedere maandag op het internet wordt geplaatst, zodat iedere burger (min of meer) kan zien waar de bestuurders mee bezig zijn. De twee schepenen die ik contacteerde, vertelden mij dat er nog geen beslissing was genomen, dat extra overleg noodzakelijk was. Een van de twee drukte me op het hart om zelfs hiervan geen melding te maken, want dat zou het hele project in gevaar kunnen brengen. Ik schreef uiteindelijk dus niets.
Groot was dan ook mijn verbazing toen het hele verhaal van de schrapping van de N328 groot en breed bij “de concurrentie” van HLN stond, met daarbij een foto van een van de schepenen die me de dag voordien nog had bezworen dat er geen beslissing was genomen.
Twee schepenen hadden me dus belogen. Waarvan minstens één met het uitdrukkelijke doel een concurrerend medium als eerste te kunnen informeren. Het is niet het enige voorbeeld van bedrog uit mijn 15 maanden durende ‘carrière’ als regionaal verslaggever, wel het meest flagrante.
Waarom schepenen dit doen? Goede vraag. Wellicht om een journalist die hen sowieso al welwillend is, helemaal te vriend te houden. Ook al omdat politici (uit meerderheid en oppositie) de impact van dat soort brave lokale journalistiek  wat overschatten. Soms denk ik dat zij de enigen zijn die lokale persmedewerkers nog ernstig nemen, terwijl veel gewone burgers de spelletjes al lang hebben doorzien. Burgers ergeren zich aan  oppervlakkige berichtgeving, samen met de vele spelfouten, inhoudelijke blunders en andere onvolkomenheden, de weetjes en nieuwtjes zonder achtergrond.
tipvergoedingen
Naast het aantrekken van vriendschappelijke banden met welwillende journalisten is er mogelijk nog een andere verklaring voor de bevoordeling van HLN. Dat is namelijk de enige krant in Vlaanderen die ook werkt met tipvergoedingen. Die betaalt voor nieuws dus, inderdaad, zoals mij ooit werd bevestigd door de lokale medewerker in kwestie. Doorgaans zijn die tipvergoedingen voor politieagenten en brandweerlui die HLN verzekeren van primeurs over faits divers, en, naar ik mag hopen, niet voor schepenen of andere politici. Maar het valt niet uit te sluiten dat er hier en daar ook anderen, zoals kabinetsmedewerkers of andere ingewijden, een extra zakcentje verdienen door waardevolle tips voor exclusieve verhalen door te spelen. Tegen dat soort chequebook journalism is het met een lege geldbuidel uiteraard lastig concurreren.

 

2 gedachtes over “Nog meer drama in de regiojournalistiek

  1. Een regionaal weekblad (Krant van West-Vlaanderen) heeft een keer in extenso een stuk van mij (uit de weblog kortrijkwatcher) gepubliceerd, ondertekend door de lokale verslaggever L.D. Zonder mij te contacteren, noch voor noch na.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s