Dag Bert, dag (UDF)

download
Bert Verhoye

Ergens begin de jaren negentig was ik een prille stagiair op de stadsredactie van Gazet van Antwerpen toen ik kennismaakte met Bert Verhoye. Een struise vent, uiterlijk altijd rustig, schrijdend door de straten van Antwerpen of door de gangen van het stadhuis, schijnbaar met een eeuwige monkellach om de lippen. Misschien dacht hij op zo’n moment al aan de ‘Minimaal’ die hij later die dag zou schrijven voor De Nieuwe Gazet, zijn dagelijkse rubriek die bij ons, “de concurrentie”, als eerste werd gelezen.
Ik werkte nog niet lang voor de krant toen ik er door collega Guy Fransen op werd gewezen dat ik de rubriek van Bert had gehaald. In een stukje over een project van enkele schilders had ik een vergelijking willen maken met de Parijse Place du Tertre, maar er verkeerdelijk Place Pigalle van gemaakt. In Minimaal maakte Bert zich daar vrolijk om. De juiste grap ben ik vergeten, maar het was iets over kladschilders en hoeren, en dat die voor medewerkers van een katholieke krant wellicht allemaal kunnen rekenen op de clementie van een vergevingsgezinde god. Een knipoog, niet vilein, niet op de man, maar dan puntiger geschreven dan ik het hier kan reproduceren.
Dat was Bert. Scherp, slim, een fijne pen, en altijd zichzelf. Een heerlijke anarcho-liberaal die zich van niets of niemand veel aantrok en zijn eigen weg ging. En ons vermaakte met zijn puntige stukjes en zijn geëngageerd theater.
Sommige korte, onbelangrijke berichten in De Nieuwe Gazet ondertekende hij met (UDF). Dat stond voor ‘Uit De Frut’, naar de bijnaam van de Gazet van Antwerpen. Het moet de meest guitige bronvermelding uit de geschiedenis van de Vlaamse pers zijn. En als het bericht achteraf toch niet bleek te kloppen, kon je er zeker van zijn dat het nog eens de revue passeerde in Minimaal.
Minimaal schreef Bert al een hele tijd niet meer, en de laatste jaren trok hij zich terug in de Ardennen. Begin deze week nam zijn familie in besloten kring afscheid. Ik las enkele korte berichten in de krant. Titels over “de man die zijn hond directeur maakte” van Theater De Zwarte Komedie. Een beetje minimaal, want Bert was zoveel meer dan dat, zoals blijkt uit dit prachtige  interview dat Ingrid Vander Veken een paar jaar geleden met hem had voor Apache. Maar gelukkig zijn er heel veel mensen die dat weten, en die met veel liefde terug denken aan deze prachtige vent.
Dag Bert, dag (UDF).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s