Rebels United

Dag Vincent,

dank voor je mooie brief, daar spreekt echte clubliefde uit. Dat lijkt wel iets wat alleen supporters nog hebben, dezer dagen.

Ik schrijf je deze brief terwijl jouw United bezig is met Chelsea uit de FA Cup te knikkeren. Op Stamford Bridge staat het 0-2 aan de rust, dat mag niet meer misgaan.

Uiteraard herinner ik me nog de tijd dat Manchester rood kleurde. Ik herinner me zelfs de tijd dat er in onze kranten nauwelijks over buitenlands voetbal werd geschreven, toen was er nog geen interesse om een reporter een heel jaar de Premier League te laten volgen. Ergens in de tweede helft van de jaren 90 begon ik bij Gazet van Antwerpen met twee eindredacteurs een erg bescheiden rubriek buitenlands voetbal, een halve pagina achterin het maandagse voetbalkatern: één verhaal, de uitslagen en een deel van de stand van de topcompetities.

Mijn twee kompanen waren Paul en Herman. Paul was een anglofiel en een diehard United-fan, met vooral een bloedhekel aan de Blackburn Rovers, die in 1995 nipt ten nadele van United kampioen waren geworden, en die hij steevast Blackburn Stinkers noemde. Herman was een City-fan, hopend op de terugkeer van zijn team naar het hoogste niveau. Herman schreef ook over openbaar vervoer, en was City-fan omdat de club volgens hem was opgericht door spoorwegarbeiders. Ik vind dat een uitstekende reden om voor een club te kiezen. De ironie wil dat het eigenlijk United is dat door spoorwegmannen werd opgericht, de eerste naam van het team was L&Y Railway Football Club, nog voor de club Newton Heath en later Manchester United werd gedoopt. Ik had een boontje voor Herman, dus ik heb het hem nooit durven vertellen.

indexIk heb me ook nooit echt gemengd in de Manchester-debatten, al had ik een lichte voorkeur voor United. George Best, die ken ik alleen uit verhalen en van YouTube, maar de generatie met David Beckham herinner ik me natuurlijk levendig. Jammer dat hij later werd weggezet als een gewone posterboy, een metroseksueel die te veel bezig was met zijn uiterlijk, want wat kon Beckham bij momenten fantastisch voetballen. United was rebels en betoverend, zoals Raf Willems zo mooi schreef in zijn boek over de club. Misschien hebben jullie het wel in de bib.

Het is alweer ironisch om vast te stellen dat het uitgerekend het rebelse United was dat via een beursgang het eerste grote voetbalmerk ter wereld werd. Toen dachten we nog dat ook dat rebels was, dat al dat geld voor nog beter voetbal zou zorgen, voor nog meer gedroom in The Theatre of Dreams. Helaas is dat een luchtkasteel gebleken, gedeeltelijk toch, want ook het merk United werd verkwanseld door CEO’s en CFO’s met meer aandacht voor kwartaalcijfers dan opkomende backs. Wie Mourinho durft aan te stellen als coach, die heeft United niet gesnapt, toch? Of ben ik nu een beetje te streng?

Maar ik gun je je dromen, absoluut. Zeker als die worden geregisseerd door One Gunnar Solskjaer, want dat is dan weer een meesterzet. Als United zo zwierig speelt, dan mag het weer winnen. Zoals vanavond. Het is 0-2 gebleven in Londen. United mag van mij straks de beker winnen, maar dan gun ik de titel aan Liverpool, al een heel seizoen zwierig. Mag dat van je, Vincent?
In de rubriek Brieven aan Vincent voert man met bril een correspondentie over voetbal en sport met Vincent Coomans, United-fan, singer-songwriter en woordliefhebber. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s