Het nieuwe schrijfplezier van Stefan Brijs

Een echt vrolijke Frans zal Stefan Brijs wellicht nooit worden. Maar aan het schrijven van zijn zopas verschenen Andalusisch Logboek beleefde hij veel plezier. En dat ervaar je ook als lezer.

    “Fictie schrijven is hard labeur, dat gaat moeizaam vooruit. Bij dit boek ging het schrijven bijna vanzelf”, vertelde Brijs tijdens het interview dat ik zondagochtend met hem had in boekenhuis Theoria in Kortrijk.

    BrijsTheoria

    Niet dat Brijs nu een snelschrijver is geworden, dat ook weer niet. “Schrijven is bij mij driekwart door het raam staren en een kwartier schrijven”, erkende hij. Dat staren doet hij tegenwoordig vanuit een schrijfhut in de tuin van zijn huis. Toen de houten constructie het liet afweten, liet hij een nieuwe hut bouwen in steen, met een panoramisch raam, zoals in Het Lijsternest, het schrijvershuis van wijlen Stijn Streuvels in Ingooigem. Dat staren uit het raam levert overigens niet alleen inspiratie, maar ook prachtige passages op, bijvoorbeeld over de kleurrijke bijeneters die komen uitrusten op de elektriciteitsdraad die het dal overspant.

    Brijs schrijft in het logboek, dat heel 2016 beslaat, met leesbaar genoegen over zijn ontdekkingstochten door Andalusië. Beschouwingen over natuurpracht en kunstschatten wisselen elkaar af, aangevuld met bespiegelingen over de Andalusiërs. Over de werkloze buur die zijn olijfboomgaard verzorgt of de postbode die weigert (in alle vriendelijkheid, overigens) pakjes tot bij Brijs thuis te brengen. Grote steden zoals Sevilla of Cordoba komen niet aan bod. “Ik wilde schrijven over wat nog niet beschreven is. Het landelijke Andalusië, zoals ik het mocht ontdekken de afgelopen jaren.”

    Brijs Andalusisch logboek schets 5.inddBrijs schrijft met de passie van de verliefde man, maar is niet blind voor de gebreken van het land. Dus is er ook verwondering, over de Spanjaarden die ook na al die tijd nog steeds de burgeroorlog niet hebben verwerkt. En boosheid, over hoe de massale kweek van avocado’s, tomaten en aardbeien langzaam maar zeker het land uitdroogt. Denken op lange termijn is er nog niet bij, constateert Brijs geërgerd. Meer gelaten schrijft hij over de politici, die er gedurende het hele jaar niet in slaagden een werkbare regering te vormen.

    Maar de liefde krijgt toch de overhand, zo blij en tevreden is Brijs met zijn nieuwe thuishaven. Dankzij het vertrek uit Vlaanderen, in 2014, vond hij het plezier in het schrijven terug, en dat had hij hard nodig. Of er ook wat van die herwonnen vrolijkheid zal doorsijpelen in de fictie die Brijs in Andalusië zal schrijven? Hij moet er even zelfrelativerend om lachen (“donkere boeken, ik?”), maar die kans is eerder gering.

    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

    Google photo

    Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

    Verbinden met %s