Roth, Philip

Als een echt groot schrijver sterft, dan stopt de wereld heel eventjes met draaien. Om stil te staan bij het oeuvre dat hij heeft achtergelaten.

imagesHet was een beetje zo met Tom Wolfe, maar -uiteraard- nog veel meer bij het overlijden van Philip Roth, eveneens een niet onbesproken chroniqueur van het na-oorlogse Amerika.

Ik heb lang niet alles van Philip Roth gelezen, helaas, maar dat is tegelijk het mooie en frustrerende aan het leven van de lezer: dat je weet dat er nog zoveel pracht ligt te wachten, en beseft dat je het nooit gelezen krijgt. Het is een troost dat het bij al die andere lezers niet anders is.

En hoe treurig het ook is: de dood is vaak het moment waarop een generatie een schrijver ontdekt, of herontdekt. Want de echt grote schrijvers blijven voorgoed bij ons. Ze hebben ons immers nog altijd een verhaal te vertellen.

voetnootillustratie

PS: voor de liefhebbers, bekijk zeker ook dit interview dat Michaël Zeeman had met Roth voor de VPRO in januari 2000.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s